Pagsulat ng Tula sa Panahon ng Brownout

Tayong mga aninong nabibigatan 
sa paghukay ng ginto sa takipsilim. 
Ako sa pagsulat ng tula at ikaw 
sa paghahanap ng mga kasagutan 
sa maraming katanungan. Nagkataon 
lang na magkatugma ang sinasabi mo 
at isinusulat ko sa pahinang nagkukulay 
panaginip na sa naghihingalong solar light.
Tinatanong mo kung natutuwa ako dahil
may honor ka sa eskwelahan na hindi ko
nasagot kaagad nang maayos dahil hindi pa
natatapos ang pangungusap na naisulat ko na, 
hinahabol ang linya na sana’y huwag maudlot 
dahil kung nagkataon, aagawin ito ng dilim
at hindi na naman ako dadalawin ng antok
sa kakaisip sa mga huling letrang pinakawalan ko. 
Hindi ko namalayan na nakatulog ka na pala 
sa kahihintay sa aking kasagutan

Pero nang pumasok ako iyong panaginip
nasagot ko ang mga tanong mo. Doon, naging	
magaling akong lola, binabasahan kita ng kwento
ng prinsesa, nagdodrowing ng mama at daddy mo at ikaw
sa gitna, nagkukulay tayo ng mga ibon at mga bahay
pero nakatingin ka lang sa akin. Nakalimutan ko nga pala.
Nasa elementarya ka na at mas type mo na si Moana

Babu At the House

It’s the colors first
Purple warp snatching 
the ivory of the weft
all throughout 
the queen-sized buri mat
she laid smack on our terrace
along with soft brooms,
pandan fans and salakot
grown on her head and arms

We haggled, our best for the mat
“Very pretty,”  she beamed,                                 
the only one left. Kalatagan is far,  
five kids in elementary
And their father? I dared
There are four of us wives, Ma’am
Each to her own

It wasn’t the wares
but the stories shared
I exchanged
for creased bills
salakot for their food
buri mat for kids’ school
the fan for papers and pens
broom for the fare home

Her head and arms
again bloomed anew 
much lighter now 
as she walked 
down the street 
in the midday heat