Dave Pregoner is a Language Teacher based in Akita City, Japan. He writes poetry, fiction, children’s stories, and some random thoughts about food and travel. When bored, he practices speaking in Japanese around his lovely plants.
Komorebi
alang kanimo, Tay Tonyo
The sunlight that comes through
the leaves of trees is like a gentle whisper,
a soft breath of nature.
—Haruki Murakami
Una ko mipauli sa balay, Tay, gibaklay ko ang dose ka linawng migakos sa bukid sa Aomori. Otonyo ang bulok nga gisul-ob sa mga kahoy didto, ang pagtagak sa liboan ug usa ka layang dahon, sonatang gitabyog sa bidlisiw susama sa imong pakigbayle kang Nanay ilawom sa Tambis—inyong katawa mabuntag, huning moalingawngaw sa lawom natong atabay. Kapin tulo ka oras akong gibaktas, Tay, gilantaw ang mga gihay sa Momiji nanakop sa gitik sa kahayag, ang pungpong sa Koyo namungingi og landong nahulma sa pakigduwa sa adlaw. Nahinumdom pa ka, Tay, sa atong pagbaktas paingon sa imong umahan diin ta nangpupo og kapayas, kamote, kalabasa ug nang-ani sa kon unsa man imong gipaabot sa panahon? Hangtod karon, imong mga hagwa nakigduwa sa akong panumdoman. Sa akong pagpauli, Tay, gibaklay mo ang kataposang linaw sa kinabuhi, gigakos ang bulok sa imong panahon. Apan wala ko masaksihi ang kataposan mong bayle. Wala ko makupti ang gingi sa imong mga tudlo aron saw-on ang nagpabilin mong mga hagwa ug ihunghong unta kanimo nga ining panahon sa Otonyo, ikaw ang kahayag nga misapnay sa nangatagak namong gihay ni Nanay.
Kuchisabishii
Sometimes, we eat not because we are hungry,
but because our hearts are empty.
—Natsuo Kirino
Haskang bagaa sa snow pagbalik nako sa Akita, Tay. Nagkurog akong kaunuran sa katugnaw unya walay kabutangan ang kahaw-ang sa akong tiyan. Gigusla ug nagpangita sa kainit sa espesong sabaw sa imong tinunuang manok. Gisuwayan ko pagluto ug pagsunod sa imong gitudlo apan di nako makuha ang saktong katam-is nga magpanikad sa kaparat ug ang kahalang magpanuhik sa igong kaaslom. Maong sa matag hungit human ang usa ka hungit, wala na ko masayod kon pila na ka klaseng kasubo ang akong natulon.
Ukiyo
The world of dew is only a world of dew.
And yet, and yet...
—Matsuo Basho
unang tuig to nako sa pagtudlo
ug laing tuig napud to ang
imong gitindak paingon
sa trabahoan matag adlaw
alas singko sa buntag maghaguros na
ang kadena sa bisekletang imong inutang
unya tunga-tunga sa Mactan Bridge kapin
alas siyete maabtan pa tika gatungas
di maapas sa imong gininhawa
ang hangak labang sa pikas isla
samtang imong singot daw gitayhop
sa hangin paingon sa gisakyan kong dyip
kon mobundak man ang uwan usahay
monaog sa akong hunahuna kanunay
kon aduna bay mga adlaw nga buot
mo nalang taposon ang pagtindak
ug buhian ang bisekleta aron
gakson ug magpatighug
duyog sa kaparat sa hangin
tumoy-tumoy sa taytayan
Tay, gitudloan ko karon sa akong higalang
Hapones unsaon pagtindak sa bisekleta
gikan sa tulay sa Tegata paingon sa Izumi
diin nakita ko ang sakura nakighagwa
sa kahilom sa sapa, nakapangutana ko
kon mao ba pud unta imong masinati
pananglit milahos kog kanaog sa dyip
atong usa ka higayon nga naumod ka
paglugsong mo sa taytayan sa Mactan?