Tauhan

ISKO 1—kabababa lang sa jeep,
               nananghalian ng kwekkwek.

GUARD 1—tanungan ng nawawalang gamit.

PROFESSOR 1—umiinom ng kape sa tasa
                            na may logo ng unibersidad.

ISKO 2—nakatingin sa bintana, bagot
               sa lecture tungkol sa postmodernism.

DEAN—kalbo, ang tanging nakapagpapaiyak
              kay PROFESSOR 1.

PULIS—sisilip-silip sa gate, gagampanan
              ng parehong aktor na gaganap
              bilang ADMINISTRADOR.

ISKO 3—moreno.

PROFESSOR 2—nagbibisikleta papuntang
                           campus, papalitan ng A.I
                           na kawali sa gitna ng palabas.

GUARD 2—kumukurap-kurap.

ADMINISTRADOR—walang kaalam-alam
                                     hanggang sa huli na ang lahat.

Tagpo

DIREKSYON NG ILAW: Ang araw ay isang butas sa himpapawid
                                           kung saan tumatagas ang langit.

DIREKSYON NG TUNOG: Musika ng mga dila
                                                na masyadong idiniin sa bubong ng bunganga

i.

Madali kong masasabi na nakarating ako
            nang maagang-maaga at hinabol ako
ng Diyos ng mga Deadline, sakay
            ng kaniyang delivery van habang tinakasan
siya ng aming patok na lumilindol ang radyo,
            bigla-biglang lumiliko, pinagugulong ang aking
mga barya sa sahig. Siyempre, inabutan pa rin
            ako ng Diyos, nag-aabang na siya sa campus.
Sabi ng barker (na misis din ng tsuper), ganito
            daw talaga ito magmaneho gaya noong papunta
sila sa kasal nila. Umikot-ikot pa raw sila sa Cubao,
            kung saan minsan akong naligaw, hanap-hanap
ang ukay-ukay na pinag-uusapan ng lahat. Cubao—
            ang kabisera ng Pilipinas. Hindi ko maiwasang
tumingin sa'yong liwanag, ang pag-amin ni Shanti
            sa kumukulog na bass habang panay ang tanong
nila kung puwedeng umusog pa ako—si tita
            na nakakapit sa kaniyang groceries, si kuya,
na nakakapit sa kaniyang buhay. Sabi ko,
            "Sige po, ate. Sige lang, kuya." Kahit sa totoo lang,
wala na talagang space. Kasi noong huli akong
            nagsabi ng "Wala na," nagpreno ang tsuper
at bumagsak ako sa kandungan ng bigotilyong
            mamà na may tote bag na puno ng tawas.
Ano pa ba ang alam ko tungkol sa pagpapatuloy
            kung ang ruta ko ay Stop & Shop?

ii.

Madali kong masasabi na nakarating ako
            nang maagang-maaga, at ang Diyos
ng mga Deadline ay nabunyag na sa wakas
            na may spreadsheets na mukha, tabingi
ang kurbata, may relos na pumipintig gaya
            ng nadiskaril na granada, Amoy sunog na kape
ang hininga. Maagang-maaga, habang ang iba
            ay tulog pa, nanaginip ng almusal o ng walang
katapusang Linggo. Ang Stop & Shop ay dating
            pamilihan ng mga produktong Amerikano.
Kuwento ito ng Nanay, dahil alam niyang gustong
            -gusto ko ang salitang stop. Magtitipon kami
ng mga kalaro sa sala, isasalang ang CDs
            ng paboritong kanta, sasayaw nang sasayaw
nang sasayaw hanggang may sumigaw
            ng ‘stop!’ at maninigas kami, matitigilan.

iii.

Paano nalalaman kung kailan lilipat
            sa susunod na imahen? At kailan ito hahayaang
magtagal, tulad ng pasaherong naidlip sa biyahe?

Banghay

Sa dula, ang mga salita sa italiko ang laging pinakamahalaga.

Ngunit sa totoong buhay, ang mga salitang nakalimutan

ang pinakamabibigat. Yakapin ang iyong bag. Isa rin itong

instruksiyon para igilid ang katawan palayo sa kapwa mag-aaral

na maaaring kanina mo pa kausap. Ilipat ang bigat ng katawan

sa isang paa, gaya ng isang kabayo sa karera. Ang iyong sakong

ay nakatirik na sa entrance. Kung walang entrance, pumili ng lugar

kung saan maaaring magtapos ang biyahe at isipin na doon na iyon.

Tatayo ka lang, hindi alam kung saan pupuwesto o paano gagalaw.

Nahulog ang oras sa bangin tulad ng saranggola kong puti. 
Hindi ko na muli pang mababawi, Umupo na lang ako sa gilid at nag-isip. 
Ang oras ay para sa pagmamasid. O pagpikit. Ano bang dapat 
Kong maging? Sabi ng magulang ko: Abogado 
Na kasal sa isang manedyer. Sabi ng bangin: Waa... laa...kaang 
Maa...raa...raa...tiiing. Ngunit may mga sandali ring tahimik ang lahat. 
Hanggang isang araw, may mga pares ng pakpak ang bumungad 
At nagpalutang-lutang sa aking harap. Tanging mga pakpak 
At walang katawan. Maliliit subalit humahangos sa liwanag 
Ang pagkasarikulay. Sigurado ako: hindi na ako patatahimikin 
Ng kanilang pagkampay. Tila muli’t muli silang sumusuot sa aking kaliwang tainga 
Upang tumakas din pagkaraan sa kabila. Matutulad ako sa saranggola 
Sa pag-ikot at pag-alagwa sa paghahabol sa kanila patawid sa mga ibayo 
At mas matatarik na bangin. Ganito ko malalanghap 
Ang hininga ng araw ─ sa pagpapaimbulog sa alanganin.