Kasalukuyang nakatira si Mina Bautista sa Metro Manila ngunit ipinanganak at lumaki sa bayan ng Calumpit sa Bulacan kung saan siya unang natutong managinip at kumanta. Bagaman madalang, sinisikap niya pa ring hulihin ang mga tula kapag dumadalaw ang mga ito sa kanya. Pangarap niyang matutong lumangoy balang-araw.
Naroon pa rin ako. Kung hindi lang puting-puti’t napupugaran ng mga halinhinang mákinang wari mo’y mga inulang palakang bukid, ay mapagkakamalang bahay-gagambang Kahon ng posporo. Sa halip na gagamba—mga katawan na paghinga lang ang sukatan. Pare-pareho silang lahat, iisang hininga ang hinahabol na kalauna’y isa-isa ring babawiin. Naroon pa rin ako; tila sundalong pinaglipasan ng panahon sa kagubatan, nag-aabang ng kaaway, nakikipamuhay sa dilim at bawat kaluskos habang ang giyera’y matagal nang natapos. Naroon pa rin ako; ni hindi maiwan ang panganib kahit kusa na ako nitong nilisan. Tumanda na ang lahat at iniwan ang mga gagamba sa isang sulok ng nakaraan. Bitbit ko pa rin sila sa aking bulsa.
Alam ko na iyan kahit mabibilang pa lamang ang edad sa mga daliri ng kamay. Ang aking bag, halimbawa na ilang taon nang hindi napapalitan. (Pampito ako sa walo, inyo na sigurong maiintindihan.) Isang araw, pinagtangkaan kong patayin ang pobreng bag. Buong tiyagang hiniwa ang telang malakatad ang dating sa mapurol at nangangalawang na cutter. Sa wakas, ibibili na ako ng bagong bag! May mga bagay na hindi namamatay— nalaman ko ito nang makita ang mga sulsi ng ina sa pobreng bag.