Si Francisco Arias Montesena ay dating guro sa kolehiyo. Mula sa Majayjay Laguna at naninirahan sa Angono Rizal. May masterado sa Management at undergraduate course sa Accounting. Premyado at nakapaglimbag ng mga aklat. Bahagi ang kaniyang mga akda ng mga antolohoya at dyornal tulad ng CCP Ani at Likhaan Journal. Naging fellow sa mga Pambansang Palihan sa Pagsusulat kabilang ang 8th UST National Writers Workshop, 8th Ateneo National Writers Workshop, Francesca Beard Performance Poetry Workshop ng British Council, Ika-5 Palihang Rogelio Sicat, 55th UP National Writers Workshop, ika-4 na Saling Panitik at Palihang Rene O. Villanueva 2 para sa mga Akdang Pambata. Kasapi siya ng LIRA at Tres-Siete Poetry Society.
Walang bubong ang bahay, Kaya’t nililimliman kami ng sikat Tuwing tag-araw. Umiitim Ang aming balat at hindi kami Nagrereklamo, nagpapasalamat. Mas dama ang pagiging anak Ng daigdig. Minsan may nagsabi, Hangal lamang kaming sinusunog Ng maling pananaw. Sino ang magdidikta Ng tama at mali sa pagkilala Sa mga bagay-bagay? Tuwing umuulan, nakasahod Ang aming palad. Minsa’y Tumitingala. At nag-aanyong titik Ang mga patak. Itinutula. Ganito po sa aming may liriko Ang tunog na nililikha ng ambon. Nabubuhay ang mga makata sa amin Tulad ng mga batang kumikilala Sa mga hiwaga ng panahon. Aywan kung bakit kahit walang bubong Ang aming bahay, makata kami Na di napapaso at di nababasa. Isa iyan sa mga hiwaga ng tula.
Unawa
Kailangang intindihin kung bakit hindi ko pa magawang palitan ang natungkab na bubong kahit matagal nang lumipas ang bagyo. O bakit hanggang ngayon ay sira ang seradura na winasak ng magnanakaw isang gabi na kaysarap ng aking pagtulog. Kahit ako'y nagtatanong kung bakit pingas pa rin ang tasang paborito na timplahan ng kapeng walang pait. Nasa lababo ang bubog ng baso na may latay pa ng labi mo. Kailangang intindihin kung bakit dapat makisangkot sa usapin na di lamang pampuso. Hindi man dapat pagsawaan ang pag-ibig ay kayhirap dalhin sa dibdib ang ginagatungang ngitngit ng araw-araw na pagpihit ng sandali sa natitinikang hininga, at kayhirap lunukin ang mga eksena ng buhay. Hindi na ito usapin ng pangungulila. May mga hindi nakasasanay na kwento. Tungkab ang bubong, sira ang seradura, pingas na tasa at basag na baso. Hindi ako kumikilos. Hindi makakilos. Sa pananatili ay may ayaw nang maulit. Kung usapin man ito ng puso O ng buhay ngayong kay ilap tumahimik, susuko ang mga walang makakapitan, lalong higit kung hindi mo ako naiintindihan.
Kalbaryo
1 Nakahiga na naman si Inay At hirap bumangon, sa kirot Na dala ng lamig, may init At lunas sa paghagod sa binti, Sa kulubot na kamay, sa balakang, Ito lang ang magagawa.
2 Gusto kong isuka ang tula Gaya ng gustong ilabas Ang lahat ng nilamon ng bagong taon. May langgam na ang kalamay, May amoy na ang paksiw na pata, Matigas na ang suman at biko, Malamig na ang sinabawang sotanghon.
3 Takot akong takasan ang mga eksena ng pagpapahid niya Ng kung anu-anong ointment. Kahit kumakapit sa sariling balat Ang amoy ng katinko at salonpas, Basta nakikita ko siya nang paulit-ulit.
4 Lahat ng pagkaing nilipasan, Sa isip lamang ang pagtanggi. Katulad ng tula ay walang pagkapanis Sa tulad kong gutom sa nakahain - Pagkain, salita, pang-unawa.
5 Nakahiga na naman si Inay. Naluluma na ang hain sa hapag. Nagsasawa sa tula. Nananatili akong anak. Nananatili akong gutom. Mananatili akong makata.